آنها ميگذارند تا بر كفّه گناهان بچربد به بيشتر از فاصله ميان زمين و آسمان ، و بيكى از آنها ميگويند ، دست پدر و مادر و برادران و خواهران و نزديكان و خويشان و دوستان نزديك و آشنايان خود را بگير و به بهشت ببر . اهل محشر ميگويند بار خدايا گناهان آنها را دانستيم امّا حسناتشان چه بود ؟ خداوند ميفرمايد اى بندگان من ، يكى از اين افراد مديون برادرش بود و بعد از مدتى طلب او را نزد او برد و گفت بگير طلب خود را كه من ترا بخاطر دوستى على بن ابى طالب عليه السّلام دوست دارم و آن طلبكار هم در جواب گفت منهم به همين جهت طلب خود را به تو بخشيدم و هر چقدر ديگر از مال من بخواهى مىدهم خداوند اين عمل را از آنها قدردانى كرد و از گناهانشان در گذشت و آن را درون نامه عملشان و ترازوهاشان نهاد و بهشت را بر آنان و پدر و مادرشان واجب ساخت « 1 » . 22 - مصقله آسيابان گويد حضرت صادق عليه السّلام فرمود چه چيز شما را بازمىدارد از اينكه گواهى دهيد نسبت به آن كسى كه از شما بر اين امر ( تشيع ) مرده است كه او از اهل بهشت است ؟ همانا خداوند ميفرمايد : اين چنين ما بر خود فرض كرديم كه اهل ايمان را نجات بخشيم « 2 » . بيان : در تفسير اين آيه مرحوم طبرسى ميفرمايد : حسن گويد معنايش آنست كه ما هر گاه بعضى از امّتهاى گذشته را نابود ميكرديم پيامبر آنها و افرادى را كه به او ايمان آورده بودند نجات ميداديم همچنين اگر اين مشركين و بت پرستان را نابود سازيم اى محمّد ترا و آنها كه به تو ايمان آورده‌اند نجات ميدهيم و بقولى معناى اين جمله اين چنين ما بر خود فرض كرديم آنست كه از راه حكمت بر ما لازم است چون من خداى حكيم هستم مقتضاى حكمت چنين است و منظور

--> ( 1 ) تفسير امام ص 54 . ( 2 ) سورهء يونس آيه 103 و روايت در تفسير عياشى ج 2 ص 138 .